|
Waarom geen roofoverval?
‘Waarom krijg ik die opdracht niet?
Boris Vukelic, burgermeester van Zadar kijkt naar Dinko, de kleine fotograaf die tegen over zijn bureau is gaan zitten. Dinko schuift naar voren op zijn stoel.
‘Dit kun je niet maken. Ik ben altijd je vaste fotograaf geweest. En nu er eens een echt mooie klus is boor je die door mijn neus. Waarom?’
Boris zucht. Hoe moet hij het Dinko, die toch min of meer een vriend is, uitleggen dat hij hiervoor eigenlijk niet goed genoeg is? Moeilijk. Boris kent Dinko Ivelja nog uit de oorlog van 1995. Dinko was een betrouwbare soldaat. Maar de oorlog ligt ver achter hen. Kroatie is een vrij en democratisch land. Volop kansen. Het is hem gelukt burgermeester te worden en hij is nu hard op weg een succesvol burgemeester te worden. Maar dan moet de tentoonstelling die hij in Zadar gaat houden wel een wereldwijd succes worden. En daar heeft hij mannen voor nodig van een ander kaliber dan Dinko.
Boris trommelt met zijn vingers op het bureaublad. ‘Tja, op zich ben je best een goede fotograaf. Maar ik ben van plan om de hele goudschat van Zadar gezamenlijk ten toon te stellen. Een tentoonstelling die mensen van over de hele wereld naar onze stad moet lokken. Toeristen die hier veel geld uit zullen geven. De foto’s die je voor de reisgidsen gemaakt hebt zijn best aardig, maar voor dit project wil ik meer. Spannender foto’s.’
‘Ik kan best spannende foto’s maken. Zeg maar hoe spannend je het hebben wilt.’
‘Hoor eens Dinko, ik organiseer deze tentoonstelling samen met Milan Dalmatin.’
‘Mooi, Milan was mijn commandant net als jij. Hij kent mij en zal mij zeker als fotograaf willen hebben.’
‘Het spijt me voor je, maar ik heb het er met Milan over gehad en we zijn het er samen over eens dat we een fotograaf willen met een grotere bekendheid.’
Dinko snuift. ‘Dat geloof ik niet. Milan is heel tevreden over mijn werk.’
‘Het gaat niet alleen om je werk. Deze tentoonstelling moet allure hebben, dan werk je niet met de plaatselijke fotograaf maar laat een beroemdheid invliegen.’
De kleine fotograaf maakt een minachtende armzwaai. ‘Zo’n vent is niet beter dan ik alleen veel duurder.’
‘Dat is mijn probleem niet. Milan betaalt.’
Dinko priemt een wijsvinger vooruit in de richting van de burgemeester.
‘Ik laat het er niet bij zitten. Ik ga mijn beklag doen.’
‘Bij wie?’
‘Eerst bij Milan, en daarna desnoods bij de rechter.’
Boris leunt achteruit. ‘Doe niet zo belachelijk. Je krijgt heus je opdrachten wel weer maar deze niet. En daar kan geen rechter iets aan veranderen en dat weet je. Verder heb ik het druk, dus als je anders niks hebt …’
Het lijkt of Dinko nog wat zal gaan zeggen. Met een donkere blik kijkt hij naar Boris. Hij knijpt de lippen bij elkaar. Dan komt hij overeind en vertrekt zonder te groeten.
Als Dinko de deur achter zich dicht getrokken heeft ontsnapt een zucht tussen Boris’ lippen. Hij pakt de hoorn van de ouderwetse telefoon en draait het mobiele nummer van Milan Dalmatin.
‘Ja?’
‘Milan?’
‘Ja.’
‘Boris hier. Ik heb Dinko op bezoek gehad. Hij was nog al in zijn kuif gepikt omdat hij de foto’s niet mag maken.’
‘Niks van aan trekken. We moeten die prutser niet voor deze klus hebben. Dit moet goed. Ik heb trouwens een geweldig idee om onze tentoonstelling in een klap wereldwijd op de kaart te zetten. Kun je even langs komen?’
‘Waar ben je nu dan?’
‘Op mijn boot. Kom meteen.’
Boris likt langs zijn bovenlip. Kom meteen? Zo praat je niet tegen een burgermeester. Maar zo is Milan nu eenmaal.
‘Oké, ik kom.’ Volgende
|
